जित

 

विद्यालयको छुट्टी हुन लागिसकेको थियो। कक्षा ८ मा पढ्ने सुमन आफ्नो स्कुल झोला बोक्दै दौडिदै घर पुग्यो। उसका आँखा उज्याला थिए, मानौं उसले जीवनमा केही अद्भुत भेटेको छ। उसले आमा समक्ष पुस्तक देखाउँदै भन्यो, “आमा! मैले निबन्ध लेखनमा पहिलो पुरस्कार जितें!”

आमाको अनुहारमा हर्ष नभइ शंका छायो। किनकि सुमन केही सातादेखि थाकेको, कक्षा छुटाएको, बान्ता आएको कुरा बताउँथ्यो। आमा चिन्तित भइन्—जाँच गर्न लैजानुपर्छ भन्ने सोची।

अस्पतालमा थालिएको परीक्षणले टेको लगायो—सुमनलाई रक्त क्यान्सर (ब्लड क्यान्सर) भएको पत्ता लाग्यो।

१४ वर्षको सुमनले जीवन बुझ्न थाल्ने उमेरमै मृत्युसँग आँखा जुधाउनु पर्‍यो। तर उसको आत्मबल कमजोर भएन। उसले हरेक दिन अस्पतालको शय्याबाट साथीहरूलाई सन्देश पठाउने, कविता लेख्ने र डाक्टरहरूको मुखमा मुस्कान ल्याउने काम गरिरह्यो।

“म मर्छु होला,” उसले एक दिन आमालाई भन्यो, “तर म बाँचेको हरेक दिनले म जिउँदै छु भनेर इतिहास लेखेको छु।”

अन्ततः ७ महिनापछि सुमनले बिस्तारै आँखाहरू बन्द गर्‍यो। अस्पतालको सम्पूर्ण स्टाफ, शिक्षकहरू र साथीहरू उसको बिदाईमा एकै स्वरले सम्झिए—सुमन १४ वर्षमा मरेन, उसले १४ वर्षमै जीवन जित्यो।