म छैन

 

शब्दहरू छटपटिएका छन्, 

मौनता नजिक छ— 

श्वासको विश्राममा, 

शून्यको गहिराइमा।

 

गरुँ कि न गरुँ— 

प्रश्न रहेन, 

बोध उस्तै छ 

बिना प्रयत्न।

 

शब्दहरू बोल्न खोज्छन्— 

"हामीलाई कहाँ राख्छौ?" 

मैले तिनलाई छोएको हैन, 

तिनीहरू नै अन्तरघुलन भए ।

 

देवालय होइन, 

गुफा ? अहँ! 

म को हो ? 

जहाँ म छैन।

 

शून्य: शुन्य होइन   

अस्तित्वको अन्तिम बिसौनी— 

जहाँ हराउँछ सबैथोक, 

अनि कथा मौनतामा बाँच्छ।

 

त्यही मौनताको छायाँमा, 

बाँचिरहेको छ— 

ढुङ्गा बनेर ? 

वा तपाईंको मौनतामा।

 

यति नै

अहिले केही लेख्नु छैन— 

जहाँ सबैकुरा लेखिएको छ

मौनता भित्र।